Als onderdeel van de kennisuitwisseling op het gebied van inclusieve technologie verzorgden Marius en Esther van Werkkracht deze zomer drie trainingen bij Amfors. Hierbij zetten ze VR in. Deze trainingen sloten aan op bestaande programma’s van Amfors waarin deelnemers werknemersvaardigheden ontwikkelen, samenwerken en leren omgaan met stress.

Kracht van VR

VR is een middel om nieuw gedrag te oefenen. Joran, projectleider Inclusive Fieldlab bij Amfors: “De kracht zit erin dat deelnemers situaties oefenen die ze zelf dagelijks tegenkomen. Denk aan iemand die het lastig vindt om iets aan zijn leidinggevende te vragen. Of iemand die zijn collega’s wil vragen wat zachter te praten. Dat zijn precies de situaties die je met VR heel realistisch kunt oefenen.”

Volgens Marius leverden de trainingen mooie momenten op. Eén deelnemer bleef hem in het bijzonder bij. “Ze zei eigenlijk overal automatisch ja op. Tijdens het oefenen lukte het haar uiteindelijk om nee te zeggen. Later deed ze hetzelfde rollenspel nog een keer en ging het al veel makkelijker. Ze was zelf verbaasd dat ze haar grens durfde aan te geven.”

Omgeving op maat

Zowel Marius als Joran zien dat VR iets toevoegt aan een klassiek rollenspel. Marius: “In VR stap je écht een andere wereld binnen, doordat we avatars en omgeving helemaal op maat kunnen maken. Je hebt iemand tegenover je die jou triggert op het stuk dat je moet oefenen. Omdat het zo echt is, reageer je veel natuurlijker.”

Ook Joran zag dat gebeuren. “Ik was zelf bij een training aanwezig. Je ziet dat mensen het eerst best spannend vinden om die bril op te zetten. Maar zodra ze in de situatie zitten, reageren ze vanuit hun eerste impuls. Marius begeleidt en bewaakt het proces. Zo kan hij gesprek pauzeren, iemand coachen en daarna iemand de situatie opnieuw laat oefenen. Daardoor zie je mensen groeien.”

Veiligheid als basis

De trainingen werden bewust ingebed in bestaande groepen. “We waren vooraf best voorzichtig”, vertelt Marius. “Normaal bouwen we VR langzaam op. Maar de deelnemers van deze groepen kenden elkaar al. Daardoor was er een basisveiligheid en durfden mensen veel sneller mee te doen.”

“We volgden niet alleen een methodiek, maar we maakten het persoonlijk,” zegt Joran. “Daardoor werd het direct relevant voor iemands eigen werk en leven. Dat is ontzettend waardevol voor mensen die langere tijd niet hebben gewerkt of moeite hebben met werknemersvaardigheden.”